من به آرزوم رسیدم!

سحر آخر است

روبروی گنبد طلاییات ایستادهام...

با دلی که حتی در جوار بارگاه تو هم تنگ میشود برایت!

دلم تاب رفتن ندارد!

تاب کندن و جدا شدن از تو را ندارد!

میگذارمش همینجا دلم را

گوشهی همین صحن با صفایت

خودت درستش کن

با صفایش کن...

آقاجان بیتو دلم ثانیهای بند نمیشود...

دردی که تو را بزرگت کند، درد نیست!

موهبت است! انگار خدا دارد قلقلکت میدهد!!

پ.ن. *اگر انسان بیابد که چطور از همان عقدهها (درد و رنج) بهره بگیرد، سیئات او به حسنات و بدیهایش به خوبیها تبدیل میشوند، وگرنه نعمتها و خوبیهایش هم در بن بست میگندد. [حرکت/صفحه ۲۸/ علی صفایی حائری]

*بعضی رنجهای دنیا کفاره گناهانمان هستند! آنها را قدر بدانیم...

کسی که میخواهد خودش را برای سه متر پرش بسازد، با کسی که سی هزار متر را در نظر دارد، طرز کارشان فرق میکند. با این دید و با این خودشناسی است که انسان میفهمد در جایی که هست نمیتواند بایستد و باید حرکت کند، همین باعث خودسازی او میشود.

مراتب سیر و سلوک معلم و مربی: خودشناسی --> خودسازی --> دیگرسازی

خداوندا!

به بزرگی آنچه دادهای آگاهم کن تا کوچکی آنچه ندارم ناآرامم نکند.

حال دلت خوبِ خوب میشود...

وقتی دلیل حال خوب کسی باشی

با هم کتاب بخونیم

با هم فیلم ببینیم

با هم به موسیقی مورد علاقهمون گوش بدیم

با هم برای آیندهمون برنامه ریزی کنیم

با هم بخندیم

با هم گریه کنیم

.

.

.

با هم زندگی کنیم!

و شکرگزار خدا باشیم...